زنگنه: بائرمن بسكتبال ايران را ۱۰ سال جلو برد – اکیسار بزرگترین سایت تفریحی ایرانیان

خبرورزشی: آرمان زنگنه پله، پله بالا آمده تا به تیم ملی رسیده. از نوجوانان تا تیم ملی. اوج کار او در تیم ملی به جام ملت‌های آسیا برمی‌گردد که کنار حامد حدادی فرصت ریباند را به هیچ بازیکنی نمی‌دادند
*بهترین مربی‌ای که تا حالا داشتی، چه کسی است؟

نسل طلایی به دلیل نتایج و افتخار‌آفرینی‌هایش تا ابد در بسکتبال ایران ماندگار می‌ماند. ما هم پشت این نسل ماندیم. از آنها خیلی چیزها یاد گرفتیم اما نسل ما هم حرف‌های زیادی برای گفتن دارد.

* چه انتظاری از رسانه‌ها داری؟

تبلیغات برای آسیا چلنج بسیار بد بود. من مصدوم بودم و از بیرون که می‌آمدم نه بنری در سطح شهر می‌دیدم و نه بیلبوردی، حتی تلویزیون هم تبلیغ نمی‌کرد. اسپانسر تیم ملی در آن زمان که حامی مالی دو برنامه پربیننده تلویزیون بود، می‌توانست تدارکی ببیند تا از بزرگان بسکتبال دعوت کند که مردم هم بسکتبال را بهتر بشناسند و هم ترغیب‌شان کنند که به ورزشگاه بیایند. همین نکته باعث شد قهرمانی آنقدر دلچسب نباشد. الان هم اگر تبلیغات خوب باشد شک نکنید سالن پر می‌شود. حضور بانوان هم آزاد شده که همین امر هم کمک زیادی به پر شدن سالن می‌کند. البته خود ما هم به فکر خودمان نیستیم.

* نسل شما و نسل بعد می‌توانند به نسل طلایی برسند؟

بالاخره هر بازی را باید جدی گرفت. کار خیلی سختی در این مرحله نداریم و کار اصلی‌مان از دور دوم مسابقات شروع می‌شود که با تیم‌های بزرگ باید بازی کنیم.

می‌خواهم قهرمانی‌های بیشتری در لیگ به دست بیاورم و اگر بتوانم لژیونر شوم و بازی در خارج را تجربه کنم.

من و خیلی از ملی‌پوشان دیگر بازی‌های تیم ملی جوانان را از نزدیک دیدیم. آنها را تشویق و حمایت کردیم و از قهرمانی آنها لذت بردیم. جوانان و بازیکنان پایه ما هم باید از حضور بزرگانی مثل حامد استفاده کنند. باید به اینکه حدادی بعد از هر بازی به رختکن آنها می‌رفت و خسته نباشید می‌گفت افتخار کنند و البته درس بزرگی یاد بگیرند و بدانند که همه چیز در زمین بسکتبال اتفاق نمی‌افتد. بهتر می‌شد که آنها هم برای بازی‌های بزرگسالان به سالن بیایند.

ما بازیکن تیم ملی هستیم و تنها به این فکر می‌کنیم که برای پیروزی و افتخار کشورمان بجنگیم. پس درباره خوبی آن کارشناسان باید نظر بدهند.

ما از نظر مهره خیلی از تبریزی‌ها بهتر بودیم. باید در بازی چهارم کار را تمام می‌کردیم. در۴۰ ثانیه پایانی ۷ امتیاز جلو بودیم که یک‌دفعه بازی برابر شد. در وقت اضافه هم ما جلو افتادیم ولی در نهایت باختیم و کار به بازی پنجم کشیده شد. در آن بازی ما عقب بودیم اما لحظات آخر یک امتیاز پیش افتادیم. چند ثانیه مانده به پایان بازی که داور رانینگ بازیکن شهرداری را نگرفت و باز هم بازی به وقت اضافه کشیده شد که آنجا تبریزی‌ها ما را بردند. در نیمه‌نهایی نه ما و نه پترو انگیزه‌ای برای بازی نداشتیم.

*می‌دانی سال بعد به چه تیمی می‌روی؟

انتظار من از رسانه‌ها این است که حقایق را صادقانه بازتاب بدهند. هر کسی خط فکر خودش را دارد. اینکه فقط انتقاد باشد یا فقط تعریف باشد درست نیست. انتقاد سازنده و تعریف به موقع از خوبی‌ها به نفع همه است. انتظار اصلی ما از رسانه‌ها این است که در بازی‌های ملی کنار تیم ملی باشند نه روبه‌روی ما.

* بعد از پایان بسکتبالت مربی می‌شوی؟

*برای پر شدن سالن چه راه‌کاری پیشنهاد می‌کنی؟ همان‌طور که می‌دانی در آسیا چلنج تماشاگر کمی آمد.

*فکر می‌کنی نوجوانان و جوانان هم به سطح بالا برسند؟

من اکثر مدال‌های بسکتبال را دارم. فقط طلای بازی‌های آسیایی را ندارم که به امید خدا در جاکارتا طلا می‌گیریم. البته بزرگترین حسرت من تا حالا نرفتن به المپیک است.

*کادر فنی جدید را چطور می‌بینی؟

حالا که چیزی مشخص نیست اما می‌خواهم به تیمی بروم که قهرمان شود.

*لیگ قبلی چطور بود؟

* حضور استرالیا در آسیا به نفع ماست؟

خبرورزشی: آرمان زنگنه پله، پله بالا آمده تا به تیم ملی رسیده. از نوجوانان تا تیم ملی. اوج کار او در تیم ملی به جام ملت‌های آسیا برمی‌گردد که کنار حامد حدادی فرصت ریباند را به هیچ بازیکنی نمی‌دادند. زنگنه با اینکه از نتیجه با بچیروویچ در تیم ملی راضی است اما بائرمن را بهترین مربی خارجی بسکتبال ایران می‌داند: «بائرمن ایران را ۱۰ سال جلو برد.»

اصلاً. درست است که با گذاشتن سهمیه ملی برای تیم‌ها قدرت آنها برابر می‌شود اما حق انتخاب از بازیکنان گرفته می‌شود. جدا از این بازیکنان ملی‌پوش به تیم‌های بدون امکانات و بودجه هدیه داده می‌شوند. تیمی که می‌تواند ملی‌پوشان زیادی را بگیرد چرا این کار را نکند؟ سهمیه ملی باعث می‌شود اسپانسر کمتری در بسکتبال تیم‌داری کند. این دیگر بستگی به انتخاب بازیکن دارد که کجا برود. حتماً خود بازیکن شرایط زمانی و نیمکت‌نشینی‌‌اش را هم در نظر گرفته است.

*بزرگترین حسرت بسکتبالی‌ات چیست؟

* پنجره دوم نبودی، برای برگشت به تیم ملی چه‌‌کاری می‌کنی؟

*بهترین مربی خارجی که در تیم ملی کار کرده، کیست؟

دور شدن از ورزش برای هر ورزشکاری سخت است. من هم چند بار تا الان مصدوم شدم که آخرین بار یک سال دور بودم. در آن مقطع فشار زیادی روی من بود. آسیا چلنج را هم از دست داده بودم اما با لطف خدا و کمک خانواده‌ام روحیه‌ام را حفظ کردم و برگشتم.

در بازی با عراق تیم ما کامل نبود. بهنام یخچالی مصدوم بود. وحید دلیرزهان به بازی نرسید. ویزای نوید رضایی‌فر صادر نشد و در کل همه چیز دست به دست هم داد تا ببازیم. البته این اتفاقات هر ۱۰ سال یک بار می‌افتد. ما به اردن و لبنان یک بار باختیم و دیگر نباختیم. امیدوارم از این به بعد این اتفاقات نیفتد.

*گفتی شما آخرین مدال را با نوجوانان آوردید، نوجوانانی که حالا در قهرمانی آسیا حضور دارند و تیم خوبی هستند.

خاطره که زیاد است. مهدی اسماعیلی بازیکن شوتیستی نیست. یک بار تیم ما جلو بود. من به او پاس دادم و یک‌دفعه شوت سه امتیازی زد. آقای شاهین‌طبع هم مرا تعویض کرد هم مهدی را. از او پرسیدم چرا شوت کردی؟ جواب داد خوب زدم که نزدیک بود گل شود.

اگر سالن آزادی پر شود خیلی به برد ما کمک می‌کند. در ایران می‌توانیم استرالیا را ببریم. هیچ کاری نشد ندارد.

من از نوجوانان به تیم ملی آمدم. تنها تیم نوجوانانی بودیم که در آسیا مدال گرفتیم. همیشه به پوشیدن لباس تیم ملی افتخار کرده‌ام و تمام تلاشم را می‌کنم که دوباره این افتخار نصیبم شود. من پنجره دوم در زمین نبودم اما به سالن رفتم و از روی سکو‌ها تیم را حمایت کردم.

* خواسته‌ای از طباطبایی رئیس فدراسیون داری؟

صددرصد. من زمانی هم که مصدوم بودم در بسکتبال پایه مربیگری کردم و خیلی برایم جذاب بود.

*به نظر تو هم حق بسکتبال خوزستان خورده شد؟

نه فقط مربیان بلکه بازیکنان، داوران و همه مسئولانی که در بسکتبال نقش دارند، باید با هم خوب باشند. مثلاً ممکن است من و محمد جمشیدی در زمین با هم دعوای‌مان شود اما بیرون زمین با هم دوستیم. خود من به آقای حاتمی عید را تبریک گفتم. من همیشه احترام کوچکتر و بزرگتری را رعایت کردم و اگر رقابتی هست، در زمین است و بیرون زمین همیشه احترام متقابل داشتیم. اگر همه این کار را بکنند، به نفع بسکتبال است. اگر عده‌ای با هم مشکل داشته باشند جدا از آسیب فنی‌ای که به بسکتبال می‌زند، برای وجهه بسکتبال در جامعه هم بد است چون بسکتبال یک رشته دانشگاهی است.

اگر من بازیکن چه بازی کنم جه بخواهم از روی سکو بازی را ببینم با خودم دو نفر از دوستانم را بیاورم سالن خالی نمی‌ماند. متأسفانه خودمان هم در حق بسکتبال ظلم می‌کنیم. الان که ورود بانوان آزاد شده است من همراه همسرم به سالن می‌آیم

*حضور شما در بازی‌های جوانان آسیا خیلی به حضور تماشاگران در ورزشگاه کمک کرد.

حضور بانوان در ورزشگاه‌ها از هر لحاظ خوب است، کمک می‌کند تا جو ورزشگاه‌ها مثبت‌تر شود و یکسری از فحاشی‌ها و بی‌حرمتی‌ها از بین برود. از طرفی هم وقتی مردم با خانواده‌شان به سالن بیایند باعث می‌شود سالن راحت‌تر پر شود.

نفت آبادان فصل قبلی شانس زیادی برای قهرمانی داشت، تیم خوبی بود اما شرایط جوری شد که مدال نگرفتیم.

نمی‌شود فقط نام یک نفر را آورد. من با هر کسی کار کردم از او یاد گرفتم و از تمام مربیانم قدردانی می‌کنم. هرچند…

*از اتفاقات بازی نیمه‌نهایی با شهرداری تبریز بگو.

نباید بگذاریم بزرگان ما این‌طور خداحافظی کنند. آنها برای بسکتبال ما زحمت زیادی کشیده‌اند و حق‌شان بیشتر از این است. همان‌طور که گفتم کوچکتر‌ها نگاه‌شان به بزرگسالان است. وقتی ببینند اسطوره‌هایشان بی‌سر و صدا خداحافظی می‌کنند دلسرد می‌شوند.

* خاطره جالب بسکتبالی داری؟

* نظرت درباره خداحافظی بی‌سر و صدای بزرگان بسکتبال چیست؟

من برای لباسی که می‌پوشم، ارزش قائل می‌شوم. برای هر تیمی که بازی می‌کنم، تمام توانم را می‌گذارم. خودم هم روحیه برد دارم و دوست دارم در هر مسابقه‌ای برنده شوم. برای مثال من در پتروشیمی هیچ مسابقه یا تمرینی را از دست ندادم. در مهرام هم دو یا سه جلسه همراه تیم نبودم. اینکه به داوران هم گاهی اوقات اعتراض کوچکی داشتم، بیشتر ناراحتی‌ام به خاطر عدم مدیریت بود.

*دوست داشتی کنار کسی بازی کنی اما نشده ؟

از نظر نتیجه‌گیری، بچیروویچ بهتر از همه بود اما از نظر کار فنی و تاکتیکی من بائرمن را بهتر از بقیه می‌دانم. کاری که بائرمن برای بسکتبال ما شروع کرد، عالی بود که متأسفانه کامل نشد اما تا همان‌جا هم بسکتبال ایران را ۱۰ سال جلو انداخت.

*حضور بانوان چقدر می‌تواند به پر شدن سالن کمک کند؟

بازی در NBA که نشدنی است اما می‌خواهم در اروپا بازی کنم؛ مدیر برنامه‌هایم هم دنبالش است. یک بار پیش آمد که به خارج بروم اما آنجا با مسلمان‌ها مشکل داشتند که من هم نرفتم.

*تو در بازی اول مقابل عراق بودی. چرا باختیم؟

*به نظرت اختلاف مربیان با هم بد نیست؟

صددرصد. ببینید زمانی آمریکا با تیم اصلی‌‌اش در المپیک شرکت می‌کرد و همه تیم‌ها را با اختلاف ۴۰-۵۰ امتیاز می‌برد اما کم‌کم بقیه تیم‌ها سطح خودشان را با تمرینات زیاد بالا‌تر بردند و آنها در همین المپیک قبلی جلوی اسپانیا به مشکل خوردند. حضور استرالیا در آسیا هم همین‌طوراست. شاید تا چند سال قدرت برتر آسیا باشند اما همیشگی نیست و به قدرت بقیه تیم‌ها کمک می‌کند.

* کار در پنجره سوم سخت است؟

*از هدفت در آینده بگو؟

امیدوارم آنها هم نتیجه خوبی بگیرند و دست پر به کشور برگردند تا ما هم افتخار کنیم. در کل باید بیشتر به بسکتبال پایه رسیدگی کرد چون ما استعداد‌های زیادی در بسکتبال داریم و می‌توانیم خیلی بیشتر از والیبال به چشم بیاییم. اتفاقی که حالا برای والیبال افتاده سال ۲۰۰۸ برای ما افتاد.

همان‌طور که گفتم باید از بزرگتر‌ها درس بگیرند و در انتخاب‌هایشان دقت بیشتری بکنند. خود من در ۱۶ سالگی بین نوجوانان، دسته اول و تیم لیگ برتری گزینه آخر را انتخاب کردم. حاضر شدم زمان کمتری بازی کنم اما کنار بزرگان یاد بگیرم و بهتر شوم.

*اروپا یا NBA؟

نه. یک خاطره جالب بگویم زمانی که سنم کم بود یکسری از بازیکنان مثل پویا تاجیک و علیرضا هنردوست را برای اولین بار در سالن آزادی از نزدیک دیدم، در حیاط خانه‌مان یک حلقه بسکتبال داشتم که هر بار آنجا بازی می‌کردم خودم را کنار تاجیک تصور می‌کردم. از ۱۶ سالگی که به لیگ بزرگسالان آمدم کنار همه آنها بازی کردم. بعد‌ها کنار صمد، حامد، کامرانی و خیلی از بزرگان بازی کردم.

مهم‌ترین بحث جذب اسپانسر خوب است. بحث بعدی رسیدگی به زیر ساخت‌ها و تأمین سالن‌های خوب و در حد مسابقات بین‌المللی است چون حالا زمین آزادی فرسوده است. زمین‌های شهرستان‌ها هم مشکلات زیادی دارند. نکته آخر استعدادیابی خوب و رسیدگی به تمام بسکتبالیست‌هاست.

*عده‌ای می‌گفتند امسال آرمان کمی جدی‌تر بازی می‌کرد.

*تو یک سال از بسکتبال دور بودی. سخت گذشت؟

اینکه بگوییم دست‌هایی پشت پرده بوده که بسکتبال خوزستان را زمین بزنند، به نظرم اشتباه است اما یکسری اتفاقات پشت ‌سر هم افتاد که این شائبه را به وجود آورد. خوزستانی‌ها دو، سه سالی در بسکتبال حرف اول را می‌زدند. سرمایه‌گذاری خوبی کردند و حق‌شان بود که این نتایج را به دست بیاورند.

*چطور؟

* با سهمیه ملی برای تیم‌ها موافقی؟

* به نظرت با ۱۲۰۰۰ تماشاگر می‌شود استرالیا را برد؟